Zoals ik geleerd heb en gezien bij de Masterclass op de UMCU en bij mijn haptonomie is de psoas de spier die als eerste reageert bij een vecht-, vries- of vluchtreactie, en fungeert daardoor als een soort vangnet voor spanning die het lichaam jarenlang kan vasthouden. Met de Cursus Psoas Release bij Esoterra leerde ik hoe je dit gebied veilig en gericht kunt benaderen.
Daarnaast leerde de cursus Stress & burn out massage gaf me daarnaast het bredere plaatje: wat er in de hersenen en het autonome zenuwstelsel gebeurt onder spanning, en hoe een lichaam zich pas kan ontspannen zodra het signalen van veiligheid ontvangt. Aanraking is, mits bewust ingezet, zo'n signaal. En hoe voorzichtig een begeleider met aanraking moet omgaan.

Die kennis gebruik ik inmiddels structureel. In de verbonden ademsessies die ik twee keer per week bij SportCity begeleid, is aanraking een vast onderdeel: een hand op de borst of schouder kan iemand helpen aanwezig te blijven op het moment dat een sessie intens wordt, of juist helpen landen aan het eind. Het is subtiel, maar het maakt merkbaar verschil in hoe mensen de sessie ervaren. Uiteraard vraag ik bij elke sessie aan de deelnemers toestemming voor aanraking.

Ook in coaching kan aanraking een rol spelen, al is dat minder vaak en altijd afgestemd op de situatie. Soms is het niet meer dan een hand vasthouden op een moeilijk moment — geen techniek, maar een vorm van aanwezigheid.

Vanuit mijn holistische aanpak zie ik aanraking niet als losstaand element, maar als een manier om weer te leren voelen. Het draagt direct bij aan de zorg en aandacht die ik mijn cliënten kan bieden — net als ademwerk of systemisch werk dat doen.

‍