Eind 2025 rondde ik mijn opleiding 'Verlieskunde bij Verborgen Verlies' bij het Centrum voor Verborgen Verlies af. Toen ik begon, dacht ik dat ik vooral wilde leren hoe ik het overlijden van de liefde van mijn leven, Esther, kon inzetten in mijn werk met anderen. En dat is ook zo. Maar onderweg ontdekte ik iets anders: mijn grootste werk lag niet alleen in dat verlies, maar in een veel ouder, stiller verlies. Verborgen verlies.
Ik groeide op in een omgeving waarin het er aan de buitenkant allemaal goed uitzag. Zeven vinkjes, privileges, alles op orde. Maar er was één vinkje dat ontbrak: een veilige, gelukkige jeugd. En juist dat gemis heeft mij diep gevormd. Lange tijd zonder dat ik het zelf goed doorhad.
Tijdens de opleiding ben ik steeds verder naar binnen gegaan. Van zoeken en verklaren, naar voelen en erkennen. Dat was pijnlijk, confronterend en eerlijk gezegd soms ronduit ongemakkelijk. Ik heb geleerd mijn maskers te herkennen – en ze stukje bij beetje af te zetten. Te durven staan bij wie ik werkelijk ben, in plaats van wie ik dacht te moeten zijn. Dat inzicht heeft veel op zijn plek laten vallen. Niet in mijn hoofd, maar in mijn lijf.
Wie mij kent, weet dat ik dit soort dingen meestal niet publiekelijk deel. In mijn coachingswerk doe ik dat één-op-één, in vertrouwen. Voor deze WinterSummit voelde het spannend om dit verhaal hardop te vertellen. Ik was erg zenuwachtig, ja. Juist daarom deed ik het. Omdat ik geloof dat kwetsbaarheid – ook bij een kritisch en professioneel publiek – niet zwak is, maar verbindend.
Ik vat mijn achtergrond vaak samen in één zin:
- Opgegroeid in het Gooi.
- Zeven vinkjes op donkergroen, vetgedrukt en groot lettertype.
- Behalve de achtste: een gelukkige jeugd.
Op dinsdag 20 januari 2026 ging ik hierover in gesprek met Miriam Hopmans tijdens de online WinterSummit van het Centrum voor Verborgen Verlies. Mijn thema gaat over wat ik hierboven beschreef: "Verlies door status en vermogen. (Je bent niet je verleden, maar je verleden vormt wel wie je bent)”.
Ik deelde mijn ervaringen omdat ik heb gemerkt hoeveel ruimte er ontstaat als we schaamte, verlies en rouw niet langer verstoppen.
Mijn hoop is dat deze bijdrage iets toevoegt aan een rouwsensitievere samenleving. Waarin verlies niet iets is wat je alleen hoeft te dragen, en waarin ook ogenschijnlijk ‘geslaagde’ levens hun schaduwkanten mogen hebben.
Veel luister- en kijkplezier gewenst.
Hierbij de post ter aankondiging op LinkedIn.
Klik hier voor de replay.
